Puszcza w rękach carskich
Po rozbiorach caryca Katarzyna II Wielka i jej spadkobierca Paweł i zaczęli rozdawać włość puszczańskie dygnitarzom, którzy eksploatowali je rabunkowo. jednakowoż następni carowie, uświadomiwszy sobie obszar strat spowodowany paruletnim rosyjskim zarządem, w 1802 zaczęli regenerować służbę osoczniczą. W 1820 wydano szlaban polowań na żubry i wstrzymano wyręby. W 1811 znaczną część lasu zniszczył szalejący 4 miesiące pożar. Katastrofy dopełnił marsz wojsk napoleońskich, w trakcie którego rozgrabiono dwory królów polskich.
Podczas powstania listopadowego aż do walki włączyła się bez mała cała służba leśna. Oddziały puszczańskie liczyły ponad 500 ludzi i przeprowadziły nieco udanych akcji. w trakcie powstania styczniowego w puszczy działały oddziały Wróblewskiego.
Mniej więcej od czasu połowy XIX wieku w puszczy rozpoczyna się czas nowoczesnej gospodarki leśnej. Wznowiono wyręby. W latach 1843-1846 nienaruszony las podzielono na regularne prostokątne oddziały leśne rozdzielone przecinkami i duktami. wtedy również puszczą znowu zainteresowali się carowie. W 1860 zorganizowano zupa wielkie łowy carskie. W 1888 knieja przeszła spośród zarządu państwowego aż do zarządu dóbr carskich. W 1894, na obiekt wygody carów wybudowano linię kolejową spośród Hajnówki aż do Białowieży. przy krańcowość XIX wieku sprowadzono spośród Syberii i Kaukazu oraz Europy ogromne ilości zwierzyny: łosi, danieli i jeleni, zamieniając puszczę w ogromny zwierzyniec. Odbiło się to niekorzystnie na stanie lasu i przyniosło zmiany zauważalne przez leśników aż do dziś. Ostatnie carskie łowy odbyły się w 1912.