Wyodrębnianie terenów puszczy
We wczesnym średniowieczu, do XIII wieku, bór Białowieska nie stanowiła wyodrębnionego kompleksu leśnego i łączyła się z puszczami okolic Grodna i Polesia. Docierało w tym miejscu rozproszone osadnictwo z Litwy, Mazowsza (np. mazowieckie wsie Termiski i Budy) oraz Jaćwingowie, o czym świadczą do dziś bałtyckie nazwy miejscowe. W XV wieku dokonano podziału puszcz, przydzielając je do dworów książęcych. Obecna bór Białowieska została rozdzielona pośród dwory w Bielsku, Kamieńcu i Wołkowysku. wobec tego również pojawiły się nazwy: bór Bielska, Kamieniecka i Wołkowyska. borealny kawałek Puszczy Kamienieckiej zaczęto nazywać Puszczą Białowieską (od nazwy dworu Białowieży). rozwój osadnictwa spowodował zagładę Puszczy Bielskiej (jedyna jej pozostałością jest obecna, mała bór Ladzka). bór Wołkowyska rozpadła się na mniejsze jednostki: (m.in.) Puszczę Świsłocką, Mścigobowską i Jałowską. bór Jałowska przestała odnajdować się w toku osadnictwa, a prywatną Puszczę Świsłocką (należącą do rodziny Tyszkiewiczów ze Świsłoczy) przyłączono w 1832 do Puszczy Białowieskiej.
Tak więc obecna bór Białowieska składa się z ocalałych fragmentów dawnych puszcz Białowieskiej, Ladzkiej i Świsłockiej.
Początkowo bór Białowieska należała do województwa trockiego. W 1513 znalazła się w środku świeżo utworzonego województwa podlaskiego, z którego w 1566 wydzielono województwo brzesko-litewskie. Po unii lubelskiej (1569) województwo podlaskie przyłączono do Korony. w ów sposób więc zachodnim skrajem Puszczy Białowieskiej biegła zatrzask pośród Polską a Wielkim Księstwem Litewskim.
W 1589, po rozdzieleniu dóbr królewskich od chwili publicznych, Puszczę Białowieską zaliczono do tzw. królewskich dóbr stołowych.